မနက် ၈ နာရီ။ ဖုန်း Alarm က တင်း…တင်း… ဆိုပြီး ထပ်ခါထပ်ခါ နိုးနိုးထလာတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကိုယ့်မျက်လုံးက ပွင့်လာသလိုပဲ စိတ်ထဲက ပိတ်နေတယ်။
“အိပ်လည်းအိပ်တာပဲ… ဘာလို့ မောနေလဲ” လို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကို မေးမိတယ်။ အချိန်တိုင်း coffee တစ်ခွက်ထည့်ပြီး မောပန်းမှုကို ဖုံးကွယ်နေခဲ့တာ အစကတော့အဆင်ပြေတယ်… နောက်ပိုင်းမှာတော့ မနက်တိုင်း “အင်အား” ဆိုတာကို ချေးငှားပြီး သုံးနေရသလို ဖြစ်လာတယ်။
အဲဒီနေ့မနက်မှာ… တစ်ခုဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်— “ဒီနေ့က စပြီး သေးသေးလေး ၅ ခုပဲ လုပ်ကြည့်မယ်” လို့။
သတိ: “တစ်ခါတည်း perfect” မလိုပါဘူး။ “လုပ်မိသလောက်” ပဲ အောင်မြင်မှုပါ။
အိပ်ရာက ထပြီး မီးဖိုခန်းသွားတယ်။ ရေတစ်ခွက်… ၂၅၀ml… သောက်လိုက်တယ်။ အံ့သြစရာကောင်းတာက မောပန်းမှုက ချက်ချင်းမပျောက်ပေမဲ့ ခေါင်းထဲက မိုးအုံနေလားမသိတဲ့ မဲမဲထုထုခံစားချက် အနည်းငယ် လျော့သွားတယ်။
“ငါက coffee ကိုပဲ အားကိုးနေခဲ့တာ… ခန္ဓာကိုယ်က ရေကို မေးနေခဲ့တာလည်း ဖြစ်နိုင်မလား” လို့ တွေးမိတယ်။
အိပ်ရာပေါ်မှာ ညောင်းနေတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို “အိပ်ရာကနေ လွတ်လာအောင်” လုပ်ရမယ်လို့ သိလာတယ်။
Gym မသွားနိုင်ဘူးဆိုတော့… ၅ မိနစ်ပဲလုပ်မယ်။ ထိုင်တန်း၊ လက်အထက်ဆန့်၊ လည်ပင်းလှည့်၊ ခါးလှည့်… တခြားမဟုတ်ဘဲ သွေးလည်ပတ်မှု ကို အစပြုတာပဲ။
“ချွေးထွက်မှ exercise” မဟုတ်ပါဘူး။ “ခန္ဓာကိုယ်ကို နိုး” ပေးတာပါ။
အလုပ်တွေ၊ message တွေ၊ notification တွေက မနက်မိုးလင်းတာနဲ့ ဦးနှောက်ကို ဆွဲနေတတ်တယ်။ အဲဒါကြောင့် “စိတ်” ကို အရင်တည်ငြိမ်အောင် လုပ်လိုက်တယ်။
၄ စက္ကန့် အသက်ရှူဝင် → ၄ စက္ကန့် ထိန်း → ၄ စက္ကန့် အသက်ရှူထုတ် → ၄ စက္ကန့် ထိန်း → ဒီလို ၃ ကြိမ်
အဲဒီ ၁ မိနစ်က “အချိန်မရှိဘူး” လို့ ပြောနေတဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကို တိတိကျကျ ဆန့်ကျင်ပေးသလို ဖြစ်လာတယ်။ ၁ မိနစ်ဆိုတာ ပျက်စီးတဲ့နေ့တစ်နေ့ကိုကယ်နိုင်တဲ့ အချိန်လည်း ဖြစ်နိုင်တယ်။
မနက်စာကို မစားပဲ ထွက်သွားတာ… အရင်ကတော့ “အလုပ်များလို့” လို့ထင်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ တကယ်တော့ “အလွယ်ဆုံး” ကို ရွေးနေခဲ့တာလည်း ဖြစ်တယ်။
ဒီနေ့တော့ အကြီးကြီးမဟုတ်ဘဲ— အစာအနည်းငယ် သာစားလိုက်တယ်။ ဥပမာ: ကြက်ဥတစ်လုံး + ထမင်းအနည်းငယ် / ငှက်ပျောသီး + နို့ (သို့) ကိုယ့်အဆင်ပြေတဲ့ ရိုးရိုးတစ်မျိုးပဲ။
ညဘက်နောက်ကျမှ အိပ်တာက မနက်အင်အားကို တိုက်ရိုက်စားတယ်။ ဒါပေမဲ့ “အခုချက်ချင်း” ပြောင်းဖို့က ခက်တယ်။ အဲဒါကြောင့် ဒီည… ၁ ချိန် (၁၅ မိနစ်) ပဲ စောအိပ်မယ်လို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။
တစ်ခါတည်း ၂ နာရီ စောအိပ်မယ့်အစား ဒီည ၁၅ မိနစ် စောအိပ် → နောက်နေ့ ၁၅ မိနစ် → တဖြည်းဖြည်း ဒီနည်းက “အလေ့အထ” အဖြစ် တည်နေကြတတ်ပါတယ်။
တစ်ပတ်ဆိုတာ တကယ်အတိုကောက်ပါ။ ဒါပေမဲ့ သတိထားမိတဲ့ အရာတွေက “အံ့သြစရာ” ရှိတယ်။
ဒီဇာတ်လမ်းက မင်းကို “လုပ်ချင်စိတ်” သာပေးနိုင်တယ်။ အလုပ်လုပ်စေမယ့်အရာကတော့ မင်းရဲ့ ၃ ရက်လောက် စမ်းကြည့်ခြင်း ပါ။
၃ ရက်ပြီးရင် “ခံစားချက်” ပြော—မင်းအတွက် နောက်ထပ် story အခန်းသစ်ကို ဆက်ရေးပေးမယ်။