ဒီနေ့မနက် အိပ်ရာက ထတဲ့အချိန်… ကိုယ်က ပင်ပန်းနေတယ်။ အလုပ်မစခင်ကတည်းက စိတ်ထဲမှာ “မလုပ်ချင်ဘူး” ဆိုတဲ့ အလေးချိန်ရှိနေတယ်။
အိပ်ချိန်နည်းလား၊ အလုပ်များလား မသိဘူး။ သိတာတစ်ခုကတော့ — ကိုယ်နဲ့ စိတ်က မိတ်ဆွေမဖြစ်တော့သလိုပဲ။
အကြီးကြီးမလုပ်ဘူး။ အောင်မြင်ချင်တာမဟုတ်ဘူး။ ကိုယ်နဲ့ စိတ်ကို နားထောင်ကြည့်ချင်တာပဲ။
မနေ့က လမ်းလျှောက်ပြီးတဲ့အချိန်မှာ အံ့သြစရာကောင်းလောက်အောင် မောပန်းမှုက နည်းနည်း လျော့သွားတယ်။
ဒီနေ့တော့ လမ်းပေါ်ထွက်တဲ့အခါ “လူတွေ ငါ့ကို ကြည့်နေမလား” ဆိုတဲ့ စိတ်က ဝင်လာတယ်။ ဒါပေမဲ့ လမ်းလျှောက်နေရင်း သိလာတာက — လူတွေက ကိုယ့်ဘဝကို ကိုယ်စိတ်ဝင်စားနေတာပဲ။
ဒီနေ့ လမ်းလျှောက်ရင်း ခြေထောက်နာတာ သတိထားမိတယ်။ အရင်ကတော့ မျက်စိမလွှဲဘဲ ဆက်လုပ်နေတာပဲ။
ဒါပေမဲ့ ဒီနေ့တော့ မေးကြည့်လိုက်တယ် — “ငါ့ကို ဘာလိုချင်လဲ?”
ကိုယ်က အမြဲ ပြောနေတာပဲ။ ကိုယ်မနားထောင်တာပဲ။
လမ်းလျှောက် ၁၀ မိနစ်က အခုတော့ ထူးဆန်းစရာ မဟုတ်တော့ဘူး။ အလေ့အထတစ်ခုလို ဖြစ်လာပြီ။
စိတ်ထဲမှာ အရင်လို ဆူညံမှု မရှိတော့ဘူး။ ပြဿနာတွေ မပျောက်သေးပေမဲ့ အဲ့ဒါတွေကို ကိုင်တွယ်နိုင်တဲ့ စိတ်အင်အား ရလာတယ်။
တစ်ပတ်ပြည့်သွားပြီ။ မျက်လုံးဖွင့်တဲ့အချိန် မနက်ကို မကြောက်တော့ဘူး။
ဘဝက မလွယ်သေးဘူး။ အလုပ်က မနည်းသေးဘူး။ ဒါပေမဲ့ — ကိုယ်နဲ့ စိတ်က တစ်ဖက်တည်း မနေတော့ဘူး။
နောက်အပတ်မှာ ဘာဖြစ်မလဲ မသိဘူး။ ဒါပေမဲ့ မနက်တိုင်း လမ်းလျှောက်မယ်ဆိုတဲ့ ကတိတစ်ခုတော့ ရှိနေပြီ။