ဒီနေ့မနက်က လမ်းထွက်တဲ့အခါ “အလေးချိန်” မရှိသလို ခံစားရတယ်။ ပြဿနာတွေ ပျောက်သွားလို့ မဟုတ်ဘူး။ အလုပ်တွေ ရှင်းသွားလို့ မဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ — ငါက အဲဒီအရာတွေကို ထမ်းထားရင်းလည်း လှုပ်ရှားနိုင်လာပြီ ဆိုတာပဲ။
အရင်တုန်းက ငါ့အတွက် ကျန်းမာရေးဆိုတာ “အပြည့်အဝလုပ်နိုင်ရမယ်” ဆိုတဲ့ စည်းမျဉ်းတစ်ခုလို ဖြစ်ခဲ့တယ်။ မလုပ်နိုင်ရင် အပြစ်တင်တယ်။ ပြန်ကျပ်တယ်။ နောက်ဆုံး တိတ်တိတ်ကြိတ် မနာတော့ဘူးလို့ လုပ်ပြီး ဆက်သွားတတ်တယ်။
အခုတော့ သိလာပြီ — ကျန်းမာရေးက စည်းမျဉ်းမဟုတ်ဘူး။ ဆက်ဆံပုံ ပါ။ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ဘယ်လိုသဘောထားလဲဆိုတာက အချိန်ကြာလာရင် ကိုယ့်ဘဝရဲ့ ပုံစံကိုပြောင်းနိုင်တယ်။
ရေကန်ဘေးမှာ လူတချို့ လမ်းလျှောက်နေကြတယ်။ တချို့က အပြေးလည်း လုပ်နေတယ်။ အရင်ကဆိုရင် အဲဒါတွေကြည့်ပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကို နှိုင်းယှဉ်တတ်တယ်။ “သူတို့လို ဖြစ်ရမယ်” လို့…
ဒီနေ့တော့ မနှိုင်းယှဉ်တော့ဘူး။ ကိုယ့်လမ်းကို ကိုယ်ကြည့်တယ်။ ကိုယ့် pace ကို ကိုယ်သိတယ်။ ကိုယ့်အခြေအနေကို ကိုယ်လက်ခံတယ်။ အဲဒီအရာတွေက “အောင်မြင်မှု” တစ်ခုလို လာခံစားရတယ်။
ဒီနေ့ လမ်းတစ်လျှောက်မှာ တစ်ချက်သတိထားမိတယ်။ ငါ့တက်ကြွမှုက တိုးလာတာ မဟုတ်ဘဲ ငါ့ရဲ့ ပြန်လာနိုင်စွမ်း က တိုးလာတာ။
မနက်ခင်းတစ်ချို့မှာ အခုလည်း ပင်ပန်းတတ်မယ်။ စိတ်မကောင်းတဲ့နေ့လည်း ရှိမယ်။ အာရုံပျောက်တဲ့နေ့လည်း ရှိမယ်။ ဒါပေမဲ့ — အဲဒီနေ့တွေကို ကြုံလာတဲ့အခါ ငါ့မှာ လမ်းတစ်လမ်းရှိနေပြီ။
ဒီ diary ကိုဖတ်ပြီး မင်းလည်း စမ်းချင်ရင် — ၃ ရက်ပဲ လုပ်ကြည့်ပါ။
ပြီးရင် “ဒီနေ့မှာ ငါ့ကိုယ်က ဘာလိုလဲ” လို့ တစ်ကြောင်းပဲရေးပါ။ အဲဒီတစ်ကြောင်းက မင်းရဲ့ Part 1 ဖြစ်သွားနိုင်တယ်။
ဒီနေ့ည… ငါစာအုပ်ကို ပိတ်မယ်။ ဒါပေမဲ့ လမ်းကိုတော့ မပိတ်ဘူး။ မနက်တိုင်း မဟုတ်တောင် — လိုအပ်တဲ့နေ့တိုင်း ငါ ပြန်လျှောက်နိုင်ပြီ။