ဒီနေ့မနက် အိပ်ရာက ထလာတုန်းက အချိန်မီနိုးခဲ့ပေမဲ့ စိတ်ကတော့ မနိုးသေးဘူး။ ညက အိပ်ပျော်သလိုပဲ… မအိပ်ပျော်သလိုပဲ။ မျက်လုံးပိတ်ထားတဲ့အချိန်တောင် အတွေးတွေက လျှောက်လှမ်းနေတယ်။ “မနက်ဖြန်လုပ်ရမယ့်အလုပ်” “မဖြေခဲ့ရသေးတဲ့ message” “မပြီးသေးတဲ့အကြောင်း” … အကုန်လုံးက ခေါင်းထဲမှာ အတန်းစီပြီး စကားပြောနေကြတယ်။
အရင်တုန်းကဆိုရင် အဲဒီအတွေးတွေကို တိုက်ခိုက်ခဲ့တယ်။ “မတွေးနဲ့” “အိပ်” “ပိတ်” ဆိုပြီး… ဒါပေမဲ့ အဲလိုလုပ်တာနဲ့ စိတ်က ပိုတင်းကျပ်တယ်။ ဒီတစ်ခါတော့ မတိုက်ခိုက်တော့ဘူး။ လမ်းလျှောက်မယ်။ အေးအေးဆေးဆေး။
ရေတစ်ခွက်သောက်လိုက်တယ်။ အဲဒီရေက အံ့မခန်းအဖြေဆောင်လာတာမဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ “မင်းက ကိုယ့်ကို စောင့်ရှောက်ဖို့ စတင်ပြီ” ဆိုတဲ့ အချက်ပြလေး။ အဲဒီအချက်ပြလေးက စိတ်ကို အနည်းငယ်သက်သာစေတယ်။
လမ်းထွက်တော့… လေညင်းက မနက်ရဲ့ အေးမြမှုကို သယ်လာတယ်။ လူတချို့က ဆိုင်ဖွင့်နေကြပြီ။ မုန့်ဖုတ်နံ့က လမ်းတစ်လျှောက် လွင့်နေတယ်။ ငါက မြန်မြန်မလျှောက်ဘူး။ ပုံမှန်ပဲ။ ဒါပေမဲ့ ခြေလှမ်းတစ်လှမ်းချင်းနဲ့အတူ ခေါင်းထဲက အတွေးတန်းတွေက “အနည်းငယ်” တိတ်လာတယ်။
အတိတ်မှာ မသက်သာခဲ့တဲ့အရာတွေကို ငါပြန်မဖော်ချင်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ အဲဒါတွေက အလိုလို ပေါ်လာတယ်။ ပြန်ပေါ်လာတဲ့အခါ “မပေါ်ပါနဲ့” လို့ မတားတော့ဘူး။ အဲဒါတွေကို ခဏလေး ထိုင်ခိုင်းလိုက်တယ် — “အိုကေ၊ မင်းတို့လည်း ရှိနေလို့ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါက ဒီလမ်းကို ဆက်လျှောက်မယ်” လို့။
အားလုံးတစ်ခါတည်း perfect မလိုပါဘူး။ “မဖျက်မိအောင်” ပဲ လုံလောက်ပါတယ်။
လမ်းထောင့်က သစ်ပင်အောက်မှာ ခဏရပ်လိုက်တယ်။ လေက သစ်ရွက်ကို တရွေ့ရွေ့ လှုပ်စေတယ်။ အဲဒီလှုပ်ရှားမှုက “အရာအားလုံးက လှုပ်နေတယ်” လို့ သတိပေးသလိုပဲ။ အတွေးတွေတင် လှုပ်နေကြတာ မဟုတ်ဘူး။ သစ်ရွက်လည်း လှုပ်နေတယ်။ လေညင်းလည်း လှုပ်နေတယ်။ လူတွေလည်း လှုပ်နေတယ်။ ဒါဆို… ငါလည်း လှုပ်နေခွင့်ရှိတယ်။
အလုပ်ဖိအားဆိုတာ တကယ်ရှိတယ်။ တချို့နေ့တွေမှာ “အလုပ်” မဟုတ်ဘဲ “စိတ်ထိခိုက်မှု” လိုခံစားရတတ်တယ်။ အဲလိုနေ့တွေမှာ ငါလုပ်နိုင်တာက အရာအားလုံးကို ဖြေရှင်းပေးဖို့မဟုတ်ဘူး — ကိုယ့်ကိုယ်ကို မပျောက်သွားအောင် ပြန်ခေါ်လာဖို့ ပါ။
ပြန်အိမ်ရောက်တော့ coffee သောက်လိုက်တယ်။ ဒီတစ်ခါ coffee က “မောပန်းမှုကိုဖုံး” ဖို့ မဟုတ်တော့ဘူး။ “နေ့တစ်နေ့ကို စတင်ပြီးသားလူ” အတွက် အချိုရည်လို ဖြစ်သွားတယ်။
ဒီနေ့အတွက် အောင်မြင်မှုက အကြီးကြီးမဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ စိတ်ထဲမှာ တစ်ခုရှိသွားတယ် — ညက ဘယ်လောက်မနားခဲ့ပေမဲ့ မနက်မှာ ငါ့ကိုယ်ငါ ပြန်ခေါ်နိုင်တယ် ဆိုတဲ့ ယုံကြည်ချက်။