ဒီနေ့မနက် အိပ်ရာက ထတဲ့အချိန်မှာ “မကောင်းဘူး” ဆိုတဲ့ ခံစားချက်က အရင်လိုပဲ ရှိနေတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီတစ်ခါ ထူးခြားတာက အဲဒီခံစားချက်ကို မထိုးနှက်တော့ဘူး။
အရင်တုန်းကဆိုရင် “ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် မအားမရှိဖြစ်နေရတာလဲ” “ငါက အားနည်းလွန်းနေတာမလား” ဆိုပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကို ကိုယ်ပြန်ပြစ်တင်တတ်တယ်။
လမ်းလျှောက်ထွက်တဲ့အခါ ခြေလှမ်းတွေက အရင်နေ့တွေထက် နှေးနေတယ်။ ဒါပေမဲ့ မမြန်ရင်လည်း အမှားမဟုတ်တော့ဘူးဆိုတာ သိလာပြီ။
လမ်းဘေးက ကလေးတစ်ယောက် အဖေနဲ့အတူ လမ်းလျှောက်နေတာကို မြင်မိတယ်။ ကလေးက ခဏခဏ ရပ်တယ်။ အဖေက မဆူဘူး။ စောင့်ပေးတယ်။
အဲဒီအချိန်မှာ ငါနားလည်လာတယ် — ကိုယ့်ကိုယ်ကို ကိုယ် အဲဒီအဖေလို ဆက်ဆံနိုင်ရင် ဘဝက နည်းနည်း ပေါ့လာနိုင်တယ်ဆိုတာ။
အိမ်ပြန်ရောက်တဲ့အချိန် ပြဿနာတွေ မပျောက်သေးဘူး။ ဒါပေမဲ့ — ကိုယ်နဲ့ ကိုယ်ကြား အကွာအဝေးက နည်းလာပြီ။