ဒီနေ့မနက်က ခံစားချက်က တစ်မျိုးကြီး—ပင်ပန်းတာလည်းမဟုတ်ဘူး၊ ဝမ်းနည်းတာလည်းမဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ “အာရုံ” တစ်ခုလုံး ပျောက်နေသလို။ မျက်လုံးဖွင့်တာနဲ့ စိတ်ထဲမှာ ဘာလုပ်ရမလဲ ဆိုတာ မသေချာဘူး။ အလုပ်တွေရှိတယ်ဆိုတာ သိတယ်… ဒါပေမဲ့ စတင်ဖို့ အင်အားက မရှိသလို။
ဖုန်းဖွင့်လိုက်ရင် အရာအားလုံးက ပြန်လာမယ်ထင်တယ်။ Calendar၊ message၊ notification… အကုန်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒါတွေက ငါ့ကို “ရှင်း” မပေးဘူး။ အဲဒါတွေက ငါ့ကို ပိုပြီး “ရှုပ်” စေတတ်တယ်။
လမ်းထွက်ချိန်မှာ နေက တက်လာတဲ့အချိန်မို့ လေညင်းက ပူလွန်းတာမဟုတ်ဘူး။ လမ်းဘေးက စျေးဆိုင်တွေက လက်ဖက်ရည်နံ့နဲ့ ရောပြီး မနက်ကို မနက်လို ဖြစ်စေတယ်။
ပထမ ၂ မိနစ်က ခက်တယ်။ အတွေးတွေက “ပြန်လာ” တယ်။ “မင်းဒီနေ့ဘာလုပ်ရမလဲ” “အလုပ်တွေ…” “အချိန်မရှိဘူး…” အဲ့လိုစကားတွေက လိုက်ပြောနေတယ်။
အလယ်ပိုင်းရောက်လာတော့ သတိထားမိတာက—ငါ့ခြေလှမ်းက မြန်ချင်နေတယ်။ စိတ်က အလျင်လိုချင်တယ်။ အဲဒါကြောင့် ကိုယ့်ကိုယ်ကို ပြန်ပြောလိုက်တယ် — “မြန်မလိုဘူး၊ တည်ငြိမ်ဖို့ပဲ။”
ရေကန်ဘေးလမ်းကို ရောက်လာတဲ့အချိန် အရာအားလုံးက နည်းနည်းတိတ်သွားတယ်။ ရေမျက်နှာပြင်မှာ အလင်းရောင် ပြန်ဟပ်နေတယ်။ ငှက်သံက အရမ်းကျယ်မနေဘူး—ဒါပေမဲ့ ရှိနေတယ်။ အဲဒီ “ရှိနေမှု” က စိတ်ကို ပြန်တည်ငြိမ်စေတယ်။
စိတ်ရှုပ်တဲ့နေ့မှာ “ကိုယ့်အာရုံကို အပြင်ကမ္ဘာထဲ ပြန်ချထားခြင်း” က အထောက်အကူဖြစ်တတ်ပါတယ်။
လမ်းတစ်ဝက်ပြန်လာတဲ့အချိန်မှာ အာရုံက မပြန်လာသေးဘူးလို့ ထင်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ တစ်ခုရှိတယ်— ငါစတင်နိုင်တဲ့အရာ တစ်ခုကို ရလာပြီ။
“ဒီနေ့ အလုပ်တွေ အကုန်မလုပ်နိုင်ရင်တောင် အရေးကြီးဆုံး တစ်ခုကိုပဲ စလုပ်မယ်” လို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ အဲဒါက အာရုံကို ပြန်ခေါ်တဲ့ နည်းလမ်းတစ်ခုပါပဲ။ အားလုံးကို ကိုင်ချင်ရင်—ဘာမှ မကိုင်နိုင်တော့ဘူး။
အိမ်ပြန်ရောက်တော့ ဖုန်းကို ဖွင့်လိုက်တယ်။ Notification တွေရှိနေတယ်။ ပြဿနာတွေရှိနေတယ်။ ဒါပေမဲ့— ဒီတစ်ခါ ငါက “ပြန်ပြေးမယ့်လူ” မဟုတ်တော့ဘူး။ ငါက “အရွေးချယ်နိုင်တဲ့လူ” ဖြစ်လာပြီ။
ဒီနေ့ညတော့… ၁၅ မိနစ်စောအိပ်မယ်။ မနက်ဖြန်အတွက် အာရုံကို မချေးမသုံးတော့ဘူး။