ဒီနေ့မနက်မှာ သတိထားမိတာတစ်ခုရှိတယ် — ကိုယ့်ကိုယ်ကို “အားနည်းနေပြီ” လို့ မခေါ်တော့ဘူး။ အရင်တုန်းကဆိုရင် အနည်းငယ်ပင်ပန်းတာပဲဖြစ်ဖြစ် “ငါမတတ်နိုင်တော့ဘူး” ဆိုတဲ့ စာကြောင်းကို ခေါင်းထဲမှာ အမြဲရေးတတ်တယ်။
ဒါပေမဲ့ ဒီနေ့တော့ မတူဘူး။ ပင်ပန်းနေရင် “ပင်ပန်းနေတယ်” လို့ပဲ ပြောလိုက်တယ်။ မနာဘူး။ မရှက်ဘူး။ အဲဒီစကားက ကိုယ့်ကို ပိုပြီး လွတ်လပ်စေတယ်။
လမ်းလျှောက်နေရင်း အရင်က မကြိုက်ခဲ့တဲ့ လမ်းကို ရွေးလိုက်မိတယ်။ အဲဒီလမ်းက တိတ်တယ်။ ဆိုင်နည်းတယ်။ လူသွားလည်း နည်းတယ်။
တိတ်ဆိတ်မှုက အစမှာ နည်းနည်းကြောက်စရာပါ။ ကိုယ့်စိတ်သံကို ပိုကြားရတယ်။ ဒါပေမဲ့ အချိန်ကြာလာတော့ အဲဒီစိတ်သံတွေက မထိုးနှက်တော့ဘူး။ သူတို့က “ပြောပြီးပြီ” ဆိုသလို တိတ်သွားတယ်။
လမ်းတစ်ဝက်မှာ အဖိုးအိုတစ်ယောက်ကို တွေ့လိုက်တယ်။ သူက ခြေလှမ်းသေးသေးနဲ့ လမ်းလျှောက်နေတာ။ အလွန်နှေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ မရပ်ဘူး။
အဲဒီအချိန်မှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ပြန်မြင်လိုက်တယ်။ မြန်ဖို့ ကြိုးစားနေတဲ့ ကိုယ်မဟုတ်ဘဲ မရပ်ဖို့ ကြိုးစားနေတဲ့ ကိုယ်ကို။
အိမ်ပြန်ရောက်တဲ့အချိန် ပြဿနာတွေ မပျောက်သေးပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ — “ငါ မရပ်သေးဘူး” ဆိုတဲ့ ယုံကြည်ချက်တစ်ခု ရလာတယ်။
ဒီနေ့ညတော့ ကိုယ့်ကိုယ်ကို တစ်ခါပဲ ပြောလိုက်မယ် — “ဒီနေ့အထိ လမ်းလျှောက်နိုင်ခဲ့တာ လုံလောက်ပါပြီ”