မနက်ခင်းက တိတ်တိတ်ပဲ။ လမ်းမကြီးဘက်က ကားသံတွေ မပြင်းသေးဘူး။ ကဖေးတစ်ဆိုင်ကနေ မီးခိုးမဟုတ်တဲ့… ပေါင်မုန့်နံ့နည်းနည်း ထွက်လာတယ်။ အဲဒီနံ့က တော်တော်လှတယ်—ဒါပေမဲ့ ငါ့ခေါင်းထဲက မိုးအုံနေတဲ့ မောပန်းမှုကိုတော့ မဖျောက်နိုင်သေးဘူး။
“အိပ်လည်းအိပ်တာပဲ၊ ဘာလို့ မောနေလဲ” ဆိုတဲ့ မေးခွန်းက မနက်တိုင်းမေးနေကျ။ လက်ထဲက ဖုန်းကို ဖွင့်လိုက်တာနဲ့ notification တွေက တစ်လှိုင်းပြီးတစ်လှိုင်း… ဦးနှောက်ကို မနက်ကတည်းက ဆွဲယူသွားတယ်။
အဲဒီနေ့… သေးသေးလေးတစ်ခုလုပ်မယ်လို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ အလှည့်အပြောင်းကြီးမလိုဘူး။ “အလွယ်ဆုံး” လုပ်နိုင်တာကနေ စမယ်။
လမ်းမထွက်ခင် ရေတစ်ခွက်သောက်လိုက်တယ်။ ထူးဆန်းတာက—အဲဒါက “တစ်ခုခုလုပ်နေပြီ” ဆိုတဲ့ အာရုံကိုပေးတယ်။ လက်မလှုပ်ဘဲ စိတ်ပင်ပန်းနေတဲ့ အချိန်မှာ ရေတစ်ခွက်က လမ်းပေါ်ထွက်ဖို့ အင်အားနည်းနည်းပေးတာမျိုး။
မနက်ရဲ့ “အလွတ်” ကို ရေတစ်ခွက်နဲ့ အရင်ဆုံး အေးမြစေလိုက်တာပါ။ ခေါင်းမူးတတ်သူတွေက အနည်းနည်းကနေ စလို့ရပါတယ်။
Coffee ကို မတားဘူး။ ဒါပေမဲ့ ရေ ၁ ခွက်ပြီးမှ သောက်ကြည့်ပါ။ ကိုယ်ခံစားချက်ကို သိသာစေတတ်ပါတယ်။
လမ်းပေါ်ထွက်တဲ့အခါ… လူတွေက ကိုယ့်ကို မကြည့်သလိုပဲ။ ဒါပေမဲ့ ကိုယ့်စိတ်က “ငါ ဘာလုပ်နေတာလဲ” လို့ မေးနေတယ်။ အဲ့ဒီလို အရှက်နည်းနည်းက—အလေ့အထအသစ်စရင် အမြဲလိုလိုပါတတ်တယ်။
ငါက မမြန်ဘူး။ ငါ့လမ်းလျှောက်က မပေါ့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ “အခုလှုပ်နေပြီ” ဆိုတဲ့အရာက အရေးကြီးတယ်။ သွေးလည်ပတ်လာတဲ့အခါ ခေါင်းထဲက မိုးအုံမှုက တဖြည်းဖြည်း ဖျာလဲသွားတယ်။
အရေးကြီးတာက “မြန်” မဟုတ်ပါ—“တည်တံ့” ပါ။
လမ်းထောင့်က စျေးဆိုင်တစ်ဆိုင်ရှေ့မှာ ထိုင်ခုံလေးတစ်လုံးရှိတယ်။ အဲဒီမှာ ထိုင်လိုက်တယ်။ အလုပ်ကိစ္စအတွေးတွေက “မပြေးချင်ဘူး” ဆိုသလို ဦးနှောက်ကို ထပ်တက်လာတယ်။
ဒါပေမဲ့ ဒီတစ်ခါ မတိုက်ခိုက်တော့ဘူး။ အသက်ရှူ ပဲ။ ၁ မိနစ်ပဲ။
၄ စက္ကန့် အသက်ရှူဝင် → ၄ စက္ကန့် ထိန်း → ၄ စက္ကန့် အသက်ရှူထုတ် → ၄ စက္ကန့် ထိန်း → ဒီလို ၃ ကြိမ်
၁ မိနစ်ပြီးသွားတဲ့အခါ… notification အရင်လောက် မကြီးတော့ဘူး။ အရင်က “အလုပ်အမြန်” ဆိုတဲ့အာရုံအစား “အခုလည်း ငါရှူနေတယ်” ဆိုတဲ့ စိတ်အေးမှုနည်းနည်းဝင်လာတယ်။
လမ်းလျှောက်ပြီး နည်းနည်းသက်သာလာတော့… အစာကို စဉ်းစားမိတယ်။ အရင်က “မနက်စာမစားလည်းရတယ်” လို့ ထင်ခဲ့တယ်။ တကယ်ကတော့—နေ့လယ်ရောက်ရင် ခန္ဓာကိုယ်က အကူအညီတောင်းနေခဲ့တာ။
ကြက်ဥ / ငှက်ပျော / နို့ / ပေါင်မုန့် “အစာအနည်းငယ်” ပဲဖြစ်ဖြစ်—အလွတ်မနေပါနဲ့။
ချက်ချင်းတက်တဲ့ energy ထက် တဖြည်းဖြည်းတည်ငြိမ်လာတာ က ပိုကောင်းတတ်ပါတယ်။
ညနေခင်းရောက်တော့ အံ့သြစရာတစ်ခုရှိတယ်— မနက်ကလို အရမ်းပင်ပန်းမနေတော့ဘူး။ အလုပ်က များတယ်။ ပြဿနာတွေကလည်း ရှိတယ်။ ဒါပေမဲ့ “ကိုယ်” က အနည်းဆုံး ကူညီပေးနေသလို ဖြစ်လာတယ်။
ငါက ထိုင်ပြီး စာရေးလိုက်တယ်— “ဒီနေ့ ငါ့ကိုယ်က ဘာလိုလဲ?”
တစ်ခါတည်း ၂ နာရီစောအိပ်မယ့်အစား ဒီည ၁၅ မိနစ် စောအိပ် → နောက်နေ့ ၁၅ မိနစ် → တဖြည်းဖြည်း ဒီလိုလုပ်တာက အလေ့အထအဖြစ် တည်တံ့တတ်ပါတယ်။
အလေ့အထအသစ်တွေက တစ်နေ့တည်းနဲ့ မပြောင်းဘူး။ ဒါပေမဲ့ တစ်ပတ်လောက်နဲ့တော့… ကိုယ်ခံစားချက်တွေ ပြောပြနိုင်လာတယ်။
ဒီနေ့ကနေ ၃ ရက်ပဲ စမ်းကြည့်ပါ — ရေ ၁ ခွက် + လမ်းလျှောက် ၁၀ မိနစ် + အသက်ရှူ ၁ မိနစ် ပြီးရင် မင်းခံစားချက်ကို တစ်ကြောင်းနဲ့ရေးထားပါ။
စာရေးချင်ရင် “မင်းရဲ့ အမှတ်တရအဖြစ်” လမ်းလျှောက်ခရီးအခန်းသစ်ကို ဆက်ရေးပေးမယ်။